Inspiracja do pisania na temat Krzyża rodziła się w moim sercu
jako odpowiedź na szlachetną reakcję Polaków na tragedię pod
Smoleńskiem, która miała miejsce dnia 10 kwietnia 2010 roku.
Refleksje tu zamieszczone nie są kroniką. Odzwierciedlają jednak
wiele bieżących sytuacji i wydarzeń związanych z Krzyżem
na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie – w miejscu Pamięci
Prawdy i Nadziei. Jeśli można tak rzec – oświetlają je światłem
Ewangelii. Nawiązanie do aktualnych okoliczności usprawiedliwia
repetytywność niektórych motywów. Nie brakuje także motywów
dotyczących Kościoła, naszej Ojczyzny, ludzkiej egzystencji.
Evacuatio sancte crucis, evacuatio Poloniae. Ta konstatacja jak przestroga
mobilizuje do wierności Krzyżowi i jednoznacznego świadectwa
w Jego obronie.
Chcę oddać szacunek Polakom, dla których tragedia pod
Smoleńskiem była momentem wyzwalającym najszlachetniejsze
pokłady serca, umysłu, wrażliwości, człowieczeństwa pięknego…
Słowo szacunku znajdą tu Rodziny, których dotknął dramat odejścia
ich Bliskich – dziewięćdziesięciu sześciu Uczestników tragicznego
lotu.
Z szacunkiem i wdzięcznością uświadamiam sobie skarb wiary
i polskości, jaki otrzymałem jako drogocenny dar od moich Rodziców,
którzy nauczyli mnie znaku Krzyża.
10
Składam serdeczne podziękowanie moim Przełożonym
i Współbraciom Salezjanom za dyskretne towarzyszenie mojej
posłudze pod Krzyżem. Dziękuję Polakom, z którymi mam zaszczyt
spotykać się na Krakowskim Przedmieściu w najpiękniejszym
kontekście modlitwy, a dzięki którym ta książka powstała.
Wyrazy szacunku składam Kapłanom, których dane mi jest spotykać
w zaszczytnym posługiwaniu Tajemnicy Krzyża. Słowo
wdzięczności kieruję do dr. Stanisława Krajskiego, który dodawał
mi odwagi do opublikowania zawartych tutaj refleksji. Ufam,
że znajdą one przychylne przyjęcie u Czytelnika, któremu bliska
jest Pamięć, Prawda i Nadzieja.
ks. Jacek Bałemba SDB
Warszawa, 10 kwietnia 2011 roku,
w rocznicę tragedii pod Smoleńskiem
